دلیل شروع لاتاری چه بود؟

برنامه لاتاری گرین کارت آمریکا، که به عنوان ویزای تنوع نژادی (DV Program) شناخته می شود، ریشه در تلاش های کنگره آمریکا برای حفظ و ارتقاء تنوع نژادی در جامعه این کشور دارد. این برنامه راهی قانونی برای مهاجرت به ایالات متحده فراهم می کند، به ویژه برای افرادی که از کشورهایی با نرخ مهاجرت پایین به آمریکا می آیند و از طریق مسیرهای سنتی مهاجرت (مانند خویشاوندی یا اشتغال) فرصت کمتری دارند.

تصویری که بسیاری از لاتاری در ذهن دارند، اغلب چیزی شبیه به یک بخت آزمایی بزرگ است؛ قرعه کشی ای که هر سال هزاران نفر را به رویای زندگی در ایالات متحده می رساند. اما آیا لاتاری فقط یک بازی شانس است یا در پس این قرعه کشی سالانه، دلایل عمیق تر و اهداف سیاسی و اجتماعی مهمی نهفته است؟ برای یافتن پاسخ این سوال، باید به سال های دور و به ریشه های شکل گیری این برنامه منحصر به فرد سفر کنیم، به زمانی که آمریکا با چالش های مهاجرتی خاصی روبرو بود و به دنبال راهکارهایی برای حفظ تعادل در بافت فرهنگی و نژادی جامعه خود می گشت. این سفر نه تنها به ما کمک می کند تا فلسفه وجودی لاتاری را درک کنیم، بلکه دیدگاهی جامع تر نسبت به سیاست های مهاجرتی آمریکا به دست آوریم.

سفری به ریشه های لاتاری: چرا آمریکا دست به قرعه کشی ویزا زد؟

برای درک اینکه چرا آمریکا تصمیم به ایجاد برنامه ای مانند لاتاری گرفت، ابتدا باید خود را در حال و هوای دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی قرار دهیم. در آن زمان، سیاست های مهاجرتی ایالات متحده عمدتاً بر دو محور اصلی استوار بود: «اتحاد خانواده» و «مهارت های شغلی». این رویکرد، در حالی که اهداف مشخصی را دنبال می کرد، ناخواسته منجر به یک عدم تعادل در ترکیب نژادی و ملیتی مهاجران ورودی به آمریکا شده بود.

چشم انداز مهاجرتی آمریکا در دهه های ۷۰ و ۸۰: نیاز به تعادل

در آن سال ها، جریان مهاجرت به آمریکا عمدتاً از آسیا و آمریکای لاتین شکل می گرفت. خانواده های مهاجر از این مناطق که در آمریکا خویشاوند داشتند، به راحتی می توانستند از طریق ویزاهای خانوادگی به این کشور مهاجرت کنند. از سوی دیگر، متخصصان و افراد با مهارت های خاص نیز مسیر مشخصی برای ورود به آمریکا داشتند. اما در این میان، سهم کشورهای اروپایی، به ویژه ایرلند و ایتالیا، به شدت کاهش یافته بود.

جامعه آمریکا، که همواره خود را «دیگ ذوب» فرهنگ ها و نژادها می دانست، با مشاهده این تغییر الگو، نگرانی هایی در مورد «عدم تنوع نژادی» در میان مهاجران جدید پیدا کرد. این نگرانی ها، نه تنها به دلایل فرهنگی و اجتماعی، بلکه با هدف حفظ یک بافت متعادل و غنی از ملیت های مختلف در ایالات متحده مطرح شد.

مهاجرت پنهان و بحران اقتصادی: داستان جویندگان فرصت

علاوه بر بحث تنوع نژادی، چالش دیگری که آمریکا در دهه ۱۹۸۰ با آن روبرو بود، موج فزاینده مهاجرت غیرقانونی، به خصوص از کشورهای اروپایی مانند ایرلند بود. بحران اقتصادی در کشورهایی مانند ایرلند، بسیاری از جوانان را وادار به ترک وطن و جستجوی فرصت های بهتر در آمریکا کرده بود. اما از آنجایی که این افراد نه خویشاوند درجه یک در آمریکا داشتند و نه از مهارت های خاصی برخوردار بودند که بتوانند ویزای کار دریافت کنند، مجبور بودند از راه های غیرقانونی وارد ایالات متحده شوند.

این مهاجران غیرقانونی، که اغلب در شرایط دشوار و با ترس از اخراج زندگی می کردند، نمادی از یک مشکل عمیق تر در سیستم مهاجرتی آمریکا بودند. سیستمی که برای گروه های خاصی راه باز کرده بود، اما راه را برای بسیاری از جویندگان فرصت از دیگر نقاط جهان بسته بود. این وضعیت، فشار فزاینده ای را بر کنگره آمریکا وارد کرد تا به دنبال راه حل هایی باشد که بتواند این نابرابری را برطرف کرده و راهی قانونی برای گروه هایی که از مسیرهای سنتی محروم بودند، ایجاد کند.

در دهه های ۷۰ و ۸۰ میلادی، سیاست های مهاجرتی آمریکا ناخواسته منجر به کاهش مهاجرت از اروپا و نگرانی از عدم تنوع نژادی شد، در حالی که بحران اقتصادی در کشورهایی مانند ایرلند موجی از مهاجرت غیرقانونی را به دنبال داشت. این وضعیت، زمینه ساز تولد لاتاری گرین کارت برای ایجاد تعادل و گشایش راه های قانونی جدید بود.

از لایحه تا قانون: تولد ویزای تنوع نژادی

تصور کنید که در راهروهای پرپیچ و خم کنگره آمریکا، نمایندگان تلاش می کردند تا راهی برای حل معمای مهاجرت پیدا کنند؛ معمایی که هم باید به نگرانی های مربوط به تنوع نژادی پاسخ می داد و هم به صدها هزار نفر که در جستجوی زندگی بهتر، به طور غیرقانونی وارد خاک آمریکا شده بودند، فرصتی قانونی می بخشید. این تلاش ها بود که در نهایت به تولد ویزای تنوع نژادی و برنامه لاتاری منجر شد.

گام های اولیه: طرح NP-5 و پاسخ به یک دغدغه

اولین جرقه های برنامه لاتاری در سال ۱۹۸۶ زده شد. در آن زمان، کنگره آمریکا طرحی به نام لایحه ویزای تنوع نژادی (NP-5) را مطرح کرد. هدف اولیه و مشخص این طرح، فراهم کردن یک مسیر قانونی برای مهاجران ایرلندی و ایتالیایی بود که به دلیل بحران اقتصادی در کشورشان و محدودیت های سیستم مهاجرتی آمریکا، قادر به اخذ ویزا نبودند. این طرح، نشانه ای از درک قانون گذاران بود که سیستم موجود، نیازهای همه گروه های مهاجرتی را پوشش نمی دهد و باید راهکارهای جدیدی اندیشیده شود.

قانون مهاجرت و ملیت ۱۹۹۰: تثبیت یک ایده بزرگ

پس از بحث های فراوان و بررسی های عمیق، در سال ۱۹۹۰ میلادی، بخش 203(c) از قانون مهاجرت و ملیت (Immigration and Nationality Act – INA) به تصویب رسید. این قانون، به طور رسمی برنامه ویزای تنوع نژادی یا همان DV Program را بنیان نهاد. هدف اصلی و صریح این برنامه، «حفظ و ارتقاء تنوع نژادی جامعه ایالات متحده» با اعطای گرین کارت به متولدین کشورهایی بود که نرخ مهاجرت پایینی به آمریکا داشتند. این قانون، نه تنها به دغدغه تنوع نژادی پاسخ می داد، بلکه راهی قانونی و امیدوارکننده برای هزاران نفر از سراسر جهان باز می کرد.

تنوع نژادی: چرا آمریکا اینقدر به آن اهمیت می دهد؟

شاید این سوال برای بسیاری پیش بیاید که چرا تنوع نژادی تا این حد برای ایالات متحده اهمیت داشت؟ آمریکا، از دیرباز خود را سرزمینی می دانست که از ترکیب فرهنگ ها و ملیت های مختلف شکل گرفته است. این تنوع، نه تنها به غنای فرهنگی و اجتماعی این کشور کمک می کند، بلکه موتور محرک نوآوری، خلاقیت و پویایی اقتصادی نیز محسوب می شود. از این رو، حفظ تعادل و جلوگیری از تمرکز مهاجرت از یک یا چند منطقه خاص، برای آمریکا یک اولویت استراتژیک به شمار می رفت. لاتاری، ابزاری شد تا این تعادل حفظ شده و فرصت های مهاجرتی به صورت عادلانه تر در میان ملیت های مختلف توزیع شود.

سال های اول و تحولات لاتاری: از کاغذ تا دنیای دیجیتال

تصور کنید در اوایل دهه 1990، متقاضیان لاتاری چگونه با هیجان و اضطراب، فرم های کاغذی را پر می کردند و با پست به هزاران کیلومتر دورتر، به امید دریافت یک نامه سرنوشت ساز می فرستادند. این تصویر، نشان دهنده آغاز برنامه ای است که با وجود سادگی اولیه، مسیر پرفراز و نشیبی را طی کرده و همگام با پیشرفت فناوری، دستخوش تغییرات چشمگیری شده است.

آغاز قرعه کشی ها: روزهای اول چگونه گذشت؟

اولین دوره های لاتاری، از جمله DV-90 و DV-91، با روش هایی برگزار می شد که امروزه شاید کمی سنتی و حتی کند به نظر برسد. در آن سال ها، ثبت نام ها به صورت پستی و با ارسال فرم های کاغذی انجام می گرفت. متقاضیان باید تمامی اطلاعات خود را به دقت روی کاغذ می نوشتند و منتظر می ماندند تا نامه قبولی یا عدم قبولی به دستشان برسد. در آن زمان، تمرکز بر کشورهای اروپایی، به ویژه ایرلند، بیشتر بود و سهمیه ویزا برای این کشورها چشمگیر بود. تعداد ویزاهای تخصیص یافته از همان ابتدا ۵۵,۰۰۰ ویزا در نظر گرفته شد، هرچند برنامه های خاصی مانند NACARA در مقطعی این تعداد را به ۵۰,۰۰۰ کاهش داد.

گستره ای رو به رشد: از کشورهای معدود تا جهانی شدن

با گذشت زمان، برنامه لاتاری از نظر جغرافیایی گسترش یافت. دایره کشورهای مجاز به شرکت در این قرعه کشی رفته رفته وسیع تر شد تا تنوع نژادی بیشتری را پوشش دهد. این تغییرات، در کنار پیشرفت های تکنولوژیکی، باعث شد تا نحوه ثبت نام و اطلاع رسانی نیز متحول شود.

• در سال ۲۰۰۵، شیوه اطلاع رسانی به برندگان تغییر کرد و ایمیل نیز به عنوان یکی از راه های آگاهی رسانی اضافه شد، اما ثبت نام همچنان به صورت پستی ادامه داشت.
• نقطه عطف اصلی در سال ۲۰۱۰ رقم خورد، زمانی که روند ثبت نام و اطلاع رسانی به طور کامل آنلاین شد. این تحول، دسترسی به لاتاری را برای میلیون ها نفر در سراسر جهان بسیار آسان تر کرد و آن را به یک برنامه واقعاً جهانی تبدیل ساخت.
• اطلاع رسانی از طریق پست تا سال ۲۰۱۱ ادامه یافت و پس از آن کاملاً متوقف شد و همه چیز به فضای آنلاین منتقل شد.

این تکامل، نه تنها کارایی برنامه را افزایش داد، بلکه نشان داد که چگونه آمریکا آماده است تا خود را با نیازهای زمانه وفق دهد و فرصت های مهاجرتی را در قالبی مدرن و کارآمدتر ارائه کند.

فراتر از شانس: اهداف و پیامدهای عمیق لاتاری

بسیاری لاتاری را تنها یک شانس برای شروع زندگی جدید می دانند، اما در واقعیت، این برنامه فراتر از یک قرعه کشی ساده است. لاتاری به عنوان ابزاری سیاستی، اهدافی مشخص را دنبال می کند و پیامدهای عمیقی بر جامعه آمریکا و زندگی متقاضیان داشته است. این برنامه، همانند پلی است که شکاف میان نیازهای جامعه آمریکا و آرزوهای افراد در سراسر جهان را پر می کند.

آیا لاتاری به تنوع نژادی آمریکا کمک کرده است؟

یکی از سوالات کلیدی این است که آیا لاتاری به هدف اصلی خود، یعنی حفظ و ارتقاء تنوع نژادی، دست یافته است؟ تحلیل ها نشان می دهد که پاسخ به این سوال عموماً مثبت است. با اختصاص ویزا به متولدین کشورهایی که نرخ مهاجرت پایینی به آمریکا دارند، لاتاری توانسته است به جذب افراد از مناطق مختلف جهان کمک کند و از تمرکز مهاجرت بر روی چند کشور خاص جلوگیری نماید. این امر به غنای فرهنگی، اجتماعی و حتی اقتصادی ایالات متحده کمک شایانی کرده است.

از سوی دیگر، لاتاری نقش مهمی در کاهش مهاجرت غیرقانونی ایفا کرده است. با فراهم آوردن یک مسیر قانونی و قابل دسترس، بسیاری از افرادی که پیش از این چاره ای جز انتخاب راه های غیرقانونی نداشتند، حالا می توانند با شرکت در لاتاری، به صورت قانونی به آمریکا مهاجرت کنند. البته، این تاثیر مطلق نیست و مهاجرت غیرقانونی همچنان یک چالش باقی مانده است، اما لاتاری به عنوان یکی از راه حل ها، به کاهش این پدیده کمک کرده است.

دریچه ای به فرصت ها: لاتاری برای متقاضیان چه معنایی دارد؟

برای بسیاری از متقاضیان، لاتاری ساده ترین، کم هزینه ترین و تنها راه ممکن برای مهاجرت به ایالات متحده است. در حالی که روش های دیگر مهاجرتی معمولاً نیازمند اسپانسرینگ خانوادگی، مهارت های شغلی خاص، سرمایه بالا یا دیگر شرایط پیچیده هستند، لاتاری تنها بر شانس و رعایت حداقل شرایط اولیه تکیه دارد. این ویژگی، لاتاری را به یک فرصت طلایی برای افرادی تبدیل کرده است که در غیر این صورت، رویای مهاجرت به آمریکا برایشان دست نیافتنی می ماند.

برندگان لاتاری، پس از ورود به آمریکا، از تمامی مزایای یک مقیم دائم برخوردار می شوند. آنها می توانند آزادانه در هر ایالت و شهری که می خواهند زندگی، کار و تحصیل کنند، و از خدمات اجتماعی و رفاهی مشابه شهروندان آمریکایی بهره مند شوند. این فرصت، زندگی جدید و پر از امیدی را برای هزاران نفر و خانواده هایشان رقم زده است.

مواجهه با چالش ها و انتقادات: برنامه ای در کانون توجه

هر برنامه بزرگ دولتی، به ویژه آنهایی که تاثیر گسترده ای بر زندگی مردم و ساختار جامعه دارند، همواره با چالش ها و انتقاداتی روبرو است. لاتاری گرین کارت آمریکا نیز از این قاعده مستثنی نیست و در طول سالیان متمادی، بارها مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. این انتقادات، عمدتاً از جنبه های امنیتی و فلسفه وجودی برنامه نشأت گرفته اند.

صداهای مخالف: امنیت و بحث های پیرامون لغو

مخالفان برنامه لاتاری، اغلب نگرانی های امنیتی را مطرح می کنند. یکی از معروف ترین نمونه ها، حادثه تروریستی نیویورک در سال ۲۰۱۷ بود که توسط فردی ازبکستانی انجام شد که از طریق لاتاری به آمریکا مهاجرت کرده بود. این حادثه، بلافاصله واکنش های شدیدی را به دنبال داشت و دونالد ترامپ، رئیس جمهور وقت، خواستار لغو کامل و پایان برنامه لاتاری شد.

بحث و جدل بر سر لغو یا اصلاح برنامه لاتاری، بارها در کنگره آمریکا مطرح شده است. مخالفان استدلال می کنند که برنامه لاتاری، فرآیند گزینش کافی برای اطمینان از امنیت ملی را ندارد و افراد ممکن است با سوءاستفاده از این فرصت، تهدیداتی را متوجه ایالات متحده کنند. آنها همچنین بر این باورند که تمرکز بر تنوع نژادی، نباید بر اولویت های امنیتی یا اقتصادی غلبه کند.

آیا لاتاری تا به حال متوقف شده است؟ بررسی حقیقت

با وجود تمامی انتقادات و تلاش ها برای لغو، لاتاری گرین کارت (Diversity Visa Program) تاکنون هیچ گاه به طور کامل لغو یا متوقف نشده است. این برنامه، به دلیل حمایت های گسترده در کنگره و جامعه، توانسته است پابرجا بماند. البته، تغییرات و محدودیت هایی در طول زمان اعمال شده است:

• در دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ، پیشنهاد لغو لاتاری بارها مطرح شد، اما هیچ گاه به تصویب نهایی نرسید.
• بین سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱، فرمان های اجرایی مرتبط با «منع سفر» (Travel Ban) بازنگری و تغییر یافتند که می توانستند بر روند صدور ویزا برای برندگان لاتاری از برخی کشورها تاثیر بگذارند.
• در سال ۲۰۲۰، به دلیل همه گیری کرونا، صدور اکثر ویزاهای آمریکا با تعویق روبرو شد، اما برنامه لاتاری همچنان ادامه یافت و برندگان مراحل خود را پیگیری کردند، هرچند با تاخیرهایی مواجه شدند.

این پایداری، نشان دهنده جایگاه محکم لاتاری در سیاست های مهاجرتی آمریکا و اهمیت آن برای بسیاری از ذی نفعان است. برنامه همچنان فعال است و هر ساله هزاران نفر از سراسر جهان را به آمریکا راه می دهد.

سهمیه های جغرافیایی: تضمین گستردگی فرصت ها

یکی از جنبه های حیاتی برنامه لاتاری گرین کارت که هدف اصلی آن، یعنی حفظ تنوع نژادی، را تضمین می کند، سیستم تقسیم سهمیه ها بر اساس مناطق جغرافیایی است. این سیستم، به گونه ای طراحی شده تا هیچ منطقه ای سهم بیشتری از حد لازم دریافت نکند و فرصت برای متقاضیان از قاره های مختلف، نسبتاً برابر باقی بماند.

چگونه سهمیه ها تقسیم می شوند و چه تاثیری بر شانس دارند؟

تعداد کل ۵۵,۰۰۰ ویزای تنوع نژادی آمریکا بین شش منطقه جغرافیایی عمده در سراسر جهان تقسیم می شود. این مناطق عبارتند از: آفریقا، آسیا، اروپا، آمریکای شمالی (به استثنای مکزیک)، اقیانوسیه، و آمریکای جنوبی/مرکز. هر یک از این مناطق، سهمیه ای مشخص از کل ویزاها را دریافت می کنند.

یک نکته بسیار مهم در این سیستم این است که متقاضیان هر محدوده جغرافیایی، تنها با شرکت کنندگان در همان محدوده رقابت می کنند. به عبارت دیگر، تعداد متقاضیان در یک قاره دیگر، هیچ تاثیری بر شانس برنده شدن افراد در قاره شما نخواهد داشت. این طراحی هوشمندانه، تضمین می کند که حتی اگر در یک قاره، تعداد شرکت کنندگان بسیار بالا باشد، باز هم شانس برنده شدن برای افرادی از مناطق دیگر که تعداد متقاضی کمتری دارند، از بین نرود.

از نظر تئوری، اگر تعداد شرکت کنندگان در یک قاره بیشتر باشد، شانس برنده شدن برای هر فرد در آن قاره کمی کاهش می یابد. با این حال، ظرفیت در نظر گرفته شده برای هر محدوده جغرافیایی معمولاً متناسب با تعداد متقاضیان آن منطقه تنظیم می شود تا شانس برنده شدن برای تمامی افراد در سراسر دنیا تقریباً یکسان باشد. هیچ کشوری نمی تواند بیش از ۷ درصد از کل سهمیه لاتاری (یعنی حدود ۳۸۵۰ ویزا) را دریافت کند، حتی اگر تعداد برندگان آن کشور بیشتر از این باشد. این محدودیت، به توزیع عادلانه تر ویزاها در میان کشورها کمک می کند.

به عنوان مثال، در طول سالیان متمادی، کشورهای اروپایی و آفریقایی بیشترین سهمیه ویزا را در بین مناطق مختلف دریافت کرده اند (معمولاً تا ۲۰ هزار ویزا برای هر یک از این قاره ها). این امر نشان دهنده تمرکز برنامه بر این مناطق برای حفظ و افزایش تنوع مهاجرتی است.

همچنین، معمولاً تعداد برندگان اولیه لاتاری نسبت به تعداد ویزای مهاجرتی تعیین شده بیشتر است. دلیل این امر آن است که همه برندگان واجد شرایط نهایی اخذ ویزا نخواهند بود و برخی ممکن است به دلایل مختلف (مانند عدم تکمیل مدارک، عدم احراز شرایط تحصیلی یا شغلی، یا مشکلات امنیتی) از لیست نهایی حذف شوند. این فرآیند، اطمینان می دهد که تعداد نهایی ویزاهای صادرشده در محدوده تعیین شده باقی بماند.

مزایای شگفت انگیز گرین کارت لاتاری: یک فرصت بی نظیر

پس از درک ریشه ها و اهداف عمیق برنامه لاتاری، زمان آن رسیده که به جنبه هیجان انگیز ماجرا بپردازیم: مزایایی که برنده شدن در این قرعه کشی می تواند برای افراد به ارمغان آورد. برای بسیاری از مردم در سراسر جهان، از جمله ایرانیان، لاتاری گرین کارت دریچه ای به سوی زندگی جدیدی است که شاید از راه های دیگر هرگز به آن دست پیدا نکنند. این فرصت، نه تنها ساده ترین راه، بلکه مسیری کم هزینه و پر از امکانات است.

چرا لاتاری ساده ترین و کم هزینه ترین راه است؟

اگر رویای مهاجرت به آمریکا را در سر می پرورانید، احتمالاً از پیچیدگی ها و هزینه های بالای روش های سنتی مهاجرت آگاه هستید. نیاز به اسپانسر شغلی یا خانوادگی، داشتن مهارت های بسیار خاص و سطح بالا، یا سرمایه گذاری های کلان، موانعی هستند که بسیاری را از رسیدن به این رویا بازمی دارند. اما لاتاری، این موانع را کنار می زند:

• عدم نیاز به اسپانسر یا جاب آفر: برندگان لاتاری برای مهاجرت به اسپانسر شغلی یا خانوادگی نیاز ندارند. این یکی از بزرگترین مزیت هاست که بار سنگینی را از دوش متقاضیان برمی دارد.
• شرایط تحصیلی و شغلی حداقلی: تنها با داشتن مدرک دیپلم دوازده ساله یا دو سال سابقه کار در مشاغل مشخص، افراد می توانند در لاتاری شرکت کنند. این شرایط، در مقایسه با سایر ویزاهای مهاجرتی که نیازمند مدارک دانشگاهی بالا یا سوابق کاری طولانی و تخصصی هستند، بسیار ساده تر است.
• کم هزینه ترین روش مهاجرت: ثبت نام اولیه در لاتاری تقریباً هیچ هزینه ای ندارد و هزینه های بعدی مربوط به مصاحبه و معاینات پزشکی، در مقایسه با سرمایه گذاری های سنگین یا پرداخت هزینه های وکیل در سایر روش ها، بسیار ناچیز است.
• سریع ترین مسیر: از زمان ثبت نام تا دریافت گرین کارت و ورود به آمریکا، معمولاً کمتر از دو سال زمان می برد که این مدت در مقایسه با سایر روش های مهاجرتی که ممکن است چندین سال به طول بینجامند، بسیار سریع تر است.
• بدون نیاز به مدرک زبان: برای ثبت نام در لاتاری یا حتی مصاحبه در سفارت آمریکا، نیازی به ارائه مدرک زبان انگلیسی نیست. این امکان، فرصت را برای طیف وسیع تری از افراد فراهم می کند.

فرصت های زندگی جدید: کار، تحصیل و حقوق شهروندی

برنده شدن در لاتاری، به معنای ورود به یک دنیای جدید پر از فرصت هاست. فردی که گرین کارت آمریکا را دریافت می کند، می تواند:

• در هر ایالت و شهر آمریکا که تمایل دارد، زندگی و ساکن شود. این آزادی انتخاب، به برندگان اجازه می دهد تا محیطی را پیدا کنند که بهترین فرصت های شغلی و تحصیلی را برایشان فراهم آورد.
• آزادانه به کار و تحصیل بپردازد. با داشتن گرین کارت، دسترسی به بازار کار آمریکا و همچنین سیستم آموزشی این کشور (از جمله دانشگاه های معتبر) بسیار آسان تر می شود. بسیاری از کمک هزینه های تحصیلی و وام های دانشجویی نیز برای دارندگان گرین کارت قابل دسترس است.
• مانند دیگر شهروندان آمریکایی، از خدمات اجتماعی و رفاهی دولتی استفاده کند. این خدمات می تواند شامل بیمه های درمانی، کمک هزینه های مسکن، خدمات مربوط به تغذیه و سایر حمایت های دولتی باشد.
• پس از پنج سال اقامت دائم و مداوم در آمریکا، برای تابعیت و شهروندی این کشور اقدام کند و از تمامی حقوق یک شهروند آمریکایی، از جمله حق رای، برخوردار شود.

در واقع، لاتاری گرین کارت بیش از یک بخت آزمایی، نمادی از رویای آمریکایی است که به افراد از ملیت های مختلف، فارغ از سابقه و ثروت، فرصتی برابر برای شروعی دوباره و ساختن آینده ای روشن در سرزمینی پر از امکانات می بخشد.

نتیجه گیری

برنامه لاتاری گرین کارت آمریکا، که در نگاه اول ممکن است صرفاً یک قرعه کشی به نظر برسد، در حقیقت محصولی از دغدغه های عمیق سیاسی و اجتماعی ایالات متحده است. این برنامه نه تنها برای فراهم آوردن فرصت مهاجرت به افرادی که از مسیرهای سنتی محروم مانده بودند به وجود آمد، بلکه هدف اصلی آن، حفظ و ارتقاء تنوع نژادی در جامعه آمریکا بود. مشاهده می کنیم که چگونه در دهه های ۷۰ و ۸۰ میلادی، کاهش مهاجرت از اروپا و افزایش مهاجرت غیرقانونی، کنگره را بر آن داشت تا با تصویب قانون مهاجرت و ملیت در سال ۱۹۹۰، راهی قانونی برای گروه های متنوع تر بگشاید.

در طول سالیان متمادی، لاتاری از یک فرآیند کاغذی و پستی به یک سیستم کاملاً آنلاین و جهانی تبدیل شده است و توانسته است به اهداف خود در ایجاد تعادل نژادی کمک کند. با وجود تمامی چالش ها و انتقادات، این برنامه همچنان پابرجا و فعال است و هر ساله به هزاران نفر از سراسر جهان، از جمله ایرانیان، فرصتی بی نظیر برای شروع زندگی جدید در آمریکا می دهد. لاتاری گرین کارت، دریچه ای به سوی فرصت های بی شمار کاری، تحصیلی و اجتماعی است که بسیاری از آرزومندان مهاجرت را به مقصد نهایی خود می رساند. این برنامه، بیش از یک شانس، نمادی از پویایی و گشاده رویی ایالات متحده در برابر جهان است.